بازدارنده های شعله را می توان به بازدارنده های شعله آلی و بازدارنده های شعله معدنی تقسیم کرد. بازدارنده های آلی شعله به طور عمده به پایه کلر، برمبنای برم و بر پایه فسفر تقسیم می شوند. بازدارنده های غیر آلی شعله شامل هیدروکسید آلومینیوم، هیدروکسید منیزیم و غیره است.
بازدارنده های شعله آلی را می توان به بازدارنده های شعله هالوژن و بازدارنده های شعله بدون هالوژن تقسیم کرد. مزایای بازدارنده شعله هالوژن دوز کم، راندمان بازدارنده شعله بالا و سازگاری گسترده است. اما عیب جدی آنها این است که مقدار زیادی دود تولید می کنند و گازهای سمی و خورنده بسیار مضر هستند. بازدارنده های شعله بدون هالوژن حاوی کابل های هالوژن نیستند و اثرات ضد شعله خوبی دارند. گازهایی که در اثر حرارت تجزیه می شوند کم دود و کم سم هستند.
بازدارنده های غیر آلی شعله دمای تجزیه بالایی دارند. آنها علاوه بر اثر ضد شعله خود، از تولید دود و کلرید هیدروژن نیز جلوگیری می کنند. در میان آنها، هیدروکسید آلومینیوم یک ضد شعله است که سه عملکرد را ترکیب می کند: بازدارنده شعله، سرکوب دود و پر کردن. این غیر سمی، غیر خورنده، پایداری خوبی است، گازهای سمی در دماهای بالا تولید نمی کند، قیمت پایینی دارد و دارای طیف گسترده ای از منابع است. هیدروکسید منیزیم بین 340 تا 490 درجه تجزیه می شود. دارای پایداری حرارتی خوب، اثرات بازدارنده شعله و حذف دود خوب است و به ویژه برای پردازش پلاستیک های پلی الفین با دمای بالاتر مناسب است.
چه نوع بازدارنده های شعله ای اضافه می شود؟
Mar 15, 2024
پیام بگذارید

